Ο αγώνας για τα λυτά μαλλιά είναι μεγάλος, είναι ένας και είναι κοινός. *


To μόνο που έχουμε να χάσουμε είναι οι αλυσίδες μας. Συχνά δεν θέλουμε να χάσουμε ούτε και αυτές, διότι σαν αόρατα όρια μας ορίζουν τον επιτρεπόμενο χώρο, μα εντός του στερούμαστε αναπνοών. Κάπως έτσι, αντιλαμβανόμαστε με ανεπαίσθητα μηνύματα πως η ζωή μας καθορίζεται από έξω. Αντιδρούμε; Πως; Τι κάνουμε γιαυτό;


Η εναρκτήρια ομιλία της εκδήλωσης “Το Πολυπρόσωπο Φαινόμενο της Βίας” :

Τα περιστατικά βίας που γίνονται γνωστά είναι τόσα πολλά και καθημερινά που ό,τι και να πούμε ή να σημειώσουμε σε λίγες ώρες γίνεται ιστορία, παρελθόν. Ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός, ο ρατσισμός, η λευκή υπεροχή, η πατριαρχία, η ομοφοβία και η τρανσφοβία είναι κάποιες από τις αιτίες της κλιμακούμενης έξαρσης της βίας. Δομικής και συστημικής. Ο δυτικός τρόπος ζωής, ο οποίος υιοθετείται σταδιακά και από τις ελίτ στον Παγκόσμιο Νότο, βασίζεται στην κανονικοποίηση της βίας. Η βία δεν είναι μόνο αναπόφευκτη είναι και απαραίτητη. Οι εικόνες αυτού που παρουσιάζεται ως «ιδανική ζωή για να ζεις», δηλαδή καθαρές και ήσυχες γειτονιές λευκών, άδειες από φτωχούς και ανθρώπους διαφορετικής εθνικής και φυλετικής καταγωγής, πολυτελή, φροντισμένα σπίτια, τα οποία στεγάζουν τρισευτυχισμένες οικογένειες λευκών, οι οποίες ακολουθούν, αυστηρά, το μοτίβο άνδρας-γυναίκα-παιδιά, τα τελευταία πάντα υγιή, χαρούμενα και υπό την επίβλεψη μίας αψεγάδιαστης μητέρας, όχι γονέα, μητέρας, όχι γυναίκας, μητέρας, όχι εργαζόμενης, μητέρας,και όλα αυτά σε σκηνικό τοπίου αποστειρωμένου, απαλλαγμένου από κάθε πόνο, ασχήμια, ομορφιά και συγκλονιστική αλήθεια μπορεί να κουβαλάει η ανθρώπινη φύση, φιγουράρουν καθημερινά στα social media, περιοδικά, τηλεοράσεις και ραδιόφωνα, δίνοντας μία παραίσθηση τέλειας αρμονίας. Στην παραίσθηση ζωής, δεν υπάρχει βία. Η βία υπάρχει μόνο για να προστατεύει την παραίσθηση. 

Σε αυτόν τον γυάλινο, εύθραυστο κόσμο η βίαιη προστασία της παραίσθησης γίνεται κατανοητή ως: α) βία του ατόμου απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό, επειδή δεν μπορεί, δεν αντέχει ή δεν επιθυμεί να είναι φιγούρα στο Γυάλινο Θηριοτροφείο[1], β) η βία όλων των άλλων προς το άτομο, επειδή αυτό δεν μπορεί, δεν αντέχει ή δεν επιθυμεί να είναι φιγούρα στο Γυάλινο Θηριοτροφείο, αλλά και ευρύτερα, γ) αγώνας του δυτικού πολιτισμού ενάντια την εισαγόμενη βαρβαρότητα, δ) αγώνας του παλιού ενάντιο στο νέο και τέλος ε) αγώνας των αστών ενάντια στη δικαιοσύνη των ηττημένων που πυρπολεί, καθώς τρομοκρατία, όπως γράφει ο Κύπριος ποιητής Γιώργος Μολέσκης. 

Μέσα στο γυάλινο κόσμο των κεριών και όχι των αστραπών[2], επιτρέπεται ένας απειροελάχιστος χώρος για να αναπνεύσει το φεμινιστικό κίνημα, για την ακρίβεια, το λευκό φεμινιστικό κίνημα, ενώ την ίδια στιγμή υπάρχει πλήθος αόρατων ανθρώπων που δεν δικαιούνται αναπνοής. Ρατσισμός, ομοφοβία, τρανσφοβία, μισαναπηρία και μισογυνισμός, με λίγα λόγια μισανθρωπισμός. 

Είμαι η Άσπα Θεοχάρη, είμαι μία λευκή, μεσοαστή, μορφωμένη γυναίκα, πολίτης ενός κράτους στη βαλκανική χερσόνησο της Ευρώπης και θα μπορούσε να πει κάποιος/α ότι σε σχέση με όσα ανέφερα, είμαι μία γυναίκα με προνόμιο. Το όποιο προνόμιο μπορεί να διαθέτει κάποια από εμάς σε έναν κόσμο φτιαγμένο από και για ετεροφυλόφιλους άνδρες-σωτήρες. Ωστόσο, οι απολήξεις της ύπαρξής μου, οι δικοί μου άνθρωποι, αυτοί που αγαπώ, που νοιάζομαι, ανήκουν σε κοινωνικές ομάδες, οι οποίες διαβιούν υπό την απειλή της βίας, σε κάθε της μορφή. Κατά συνέπεια, κάθε μέρα ζω και δέχομαι τη βία, στην ήπια εκδοχή της άμεσα, και στην πιο άγρια μορφή της έμμεσα ή αντανακλαστικά. Έχοντας, λοιπόν, και τη γνώση και το βίωμα, μπορώ να πω ότι η αντιμετώπιση της βίας δεν απαιτεί νομοθετικές παρεμβάσεις, αλλά αγώνα, στο δρόμο, στο πεζοδρόμιο, στα κινήματα και αλληλεγγύη. Πρέπει να είμαστε όλες, όλα και όλοι μαζί για να φτάσουμε σε ένα τοπίο ισότητας, στον καλύτερο δυνατό χρόνο και χωρίς θύματα. Ο αγώνας για τα λυτά μαλλιά, σύμβολο φωτός και ελευθερίας, ως χρυσίζουσες τον άνεμο και δαμάζουσες το δαίμονα[3], είναι μεγάλος, είναι ένας και είναι κοινός. 


[1] Δεν μπόρεσα να αποφύγω τον συνειρμό με το Γυάλινο Κόσμο (The Glass Menagerie) του Τενεσί Ουίλιαμς 

[2] Στο φινάλε του θεατρικού έργου Ο Γυάλινος Κόσμος, η απεύθυνση του Τομ προς την αδελφή του Λώρα: «Σβήσε τα κεριά σου, Λώρα, Ο κόσμος σήμερα φωτίζεται μόνο με αστραπές»

[3] Στίχοι από το ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ του Οδυσσέα Ελύτη (Δοξαστικό)- Χαίρε με τα λυτά μαλλιά η χρυσίζοντας τον άνεμο-Χαίρε με την ωραία λαλιά η δαμάζοντας τον δαίμονα


Άσπα Θεοχάρη


Η Άσπα Θεοχάρη είναι δικηγόρος, υποψήφια διδακτόρισσα στη Νομική ΑΠΘ και μουσικός.

Leave a Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *