Η θηλυκή διάσταση των ανθρώπων

Πόσες φορές αναφερόμαστε στην φύση με λόγια μεγαλοπρεπή; Με λέξεις υμνούν την σημαντικότητά της, σχολιάζοντας πως δεν παύει  στιγμή να είναι πολυδιάστατη, πως προσφέρει σε όλα μας κάτι το μοναδικό, κάτι που ίσως και να είναι δύσκολο έως και αδύνατο να εκφράσουμε με όλη την πληρότητά του. Η φύση -γένος θηλυκού- είναι «εκείνη», μία θηλυκότητα, μία γυναίκα. Όχι μια οποιαδήποτε γυναίκα. Μία γυναίκα «ολοκληρωμένη». Και αυτό γιατί καθώς πέρα από την σύνδεση και την επαφή που μας προσφέρει με έναν βαθύτερο εαυτό, δεν παύει να φέρει και την ίδια τη ζωή.  Έτσι λέγεται τουλάχιστον.  

Κι όμως οι λέξεις που χρησιμοποιούμε για την μητρική εικόνα που έχει αποδοθεί στην φύση ουδεμία σχέση  έχει με το πώς σχολιάζουμε την θηλυκή διάσταση του ανθρώπου. Έτσι, κάθε φορά που επιθυμούμε να αποδώσουμε κάποιο θηλυκό χαρακτηριστικό στο ανθρώπινο είδος, το λεξιλόγιο που χρησιμοποιείται κάθε άλλο παρά πολυδιάστατο  είναι. Και αυτό γιατί περιορίζεται στην δυαδικότητα του επιβεβλημένου κοινωνικού φύλου, καθώς και στους κανόνες που αυτό οφείλει να υπακούει ώστε να είναι λειτουργικό, «κανονικό», φυσιολογικό. 

Άνθρωπος λέγεται ένας άνδρας, μία γυναίκα, ένα παιδί. Ένα παιδί που ακόμη και στην μικρή αυτή ηλικία δεν δύναται να παραμένει ουδέτερο, καθώς ο χρόνος κυλά, η ζωή συνεχίζεται με γρήγορους ρυθμούς και όσο αυτό μεγαλώνει, όσο οδεύει προς την πολυπόθητη ενηλικίωσή του, οφείλει να αναλάβει άμεσα τους ρόλους που αναλογούν στο φύλο του. Στους ρόλους εκείνους που λένε πως η γυναίκα και ο άνδρας είναι δύο εντελώς διαφορετικά όντα με εντελώς διαφορετικές ανάγκες, στόχους και φυσικά εντελώς διαφορετικό τρόπο ζωής. Δύο υπάρξεις που παρότι έρχονται στην ζωή ως ισάξια μέλη στον κύκλο της ζωής, κάθε άλλο παρά ίσα δεν αντιμετωπίζονται τόσο οι ίδιες όσο και οι ανάγκες τους στον κόσμο των ανθρώπων, σε αυτό που σήμερα αποκαλούμε κοινωνία. 

Στην κοινωνία αυτή ένας άνδρας δεν μπορεί να είναι ευαίσθητος, στοργικός, ευσυγκίνητος. Οποιαδήποτε επαφή με την θηλυκή του πλευρά είναι απαγορευτική. Δεν προσφέρει κάποιο θετικό στοιχείο στον χαρακτήρα του, παρά υποδηλώνει πως εκεί κρύβεται κάτι μη φυσιολογικό, κάτι περίεργο, ίσως κάτι «ανώμαλο». Και αυτό γιατί η θηλυπρέπεια του αυτή, παρότι εξυμνείται όταν παρατηρείται στην φύση, κάθε άλλο παρά προτέρημα δεν θεωρείται στο αυστηρά στερεοτυπικά κατασκευασμένο ανθρώπινο γένος. 

Μία γυναίκα κατηγορείται για κάθε επιλογή που κάνει στην ζωή της. Γιατί δεν έφυγε νωρίτερα; Γιατί δεν μίλησε; Γιατί τώρα; Τι θέλει να κερδίσει; Μόνο ένα παιδί θα κάνει; Πότε θα κάνει παιδί; Είναι πολύ νέα, πολύ μεγάλη, πολύ αυταρχική, και τελικά πολύ λίγη για να καταφέρει να ανταπεξέλθει στους πολλαπλούς ρόλους που της έχουν επιβληθεί. Οτιδήποτε σχετίζεται με την θηλυκότητα δέχεται αυστηρή κριτική. ΄

Και έτσι όλες/-α/-οι απομακρύνονται από όλα εκείνα που πρεσβεύει η φύση. Από την αθωότητα, την αποδοχή, την αγάπη, από τον βαθύτερο  εαυτό μας.  Και έτσι τόσο τα μικρά όσο και τα μεγάλα παιδιά βρίσκονται σε μία συνεχή καταπίεση. Μία σύγκρουση ανάμεσα στο τι θα έπρεπε και τι δεν θα έπρεπε να ακολουθούν. Τι θα έπρεπε να σκέφτονται, να αισθάνονται, να πράττουν. Και κάπως έτσι γινόμαστε ο πιο αυστηρός εσωτερικός κριτής μας. Ένας κριτής που αν δεν δουλευτεί, αν δεν έρθει σε επαφή με το παιδί που κρύβει και επιθυμεί να απελευθερωθεί, γίνεται πολύ εύκολα και εξωτερικός κριτής με ακόμη μεγαλύτερη σκληρότητα. 

Ας υπενθυμίσουμε στις/στα/στους εαυτές/εαυτά/εαυτούς,  πως  είμαστε πολύχρωμα, φωτεινά πλάσματα.   Συνεχίσουμε να πηγαίνουμε προς το φως. Να απελευθερωνόμαστε από κάθε πατριαρχικό κατάλοιπο που συναντούμε. Πάντοτε υπάρχει η επιλογή. Ας είμαστε εκεί. Για όλα μας!


Η Κυριακή Μπλόσκα ολοκληρώνει τις σπουδές της στο τμήμα Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ του ΑΠΘ, είναι γεννημένη το 1998, ενδιαφέρεται για την ερευνητική δημοσιογραφία και  το έμφυλο ζήτημα, για το οποίο αρθρογραφεί εδώ και ενάμιση χρόνο.

Leave a Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.