“Μαμά, δεν είμαι κυρία.”

Είμαι βέβαιη πως έχετε διαβάσει ή ακούσει την ατάκα “τα καλά κορίτσια πάνε τον παράδεισο, τα κακά παντού”. Τις τελευταίες ημέρες με αφορμή το σχόλιο Καπουτζίδη αποδόθηκε και με το γλωσσικό σχήμα της καλής και κακής αδερφής. Σημασία, δεν έχει η απόδοση ή ή διάκριση, μα η σημασία, το βαθύτερο νόημα αυτής της φράσης.

Η παραδοσιακή θέσμιση της κοινωνίας απαιτούσε οι θηλυκότητες να φέρονται με έναν συγκεκριμένο ενδεδειγμένο” τρόπο, να σιωπούν, όταν οι άνδρες μιλούν και να αποσύρονται ησύχως στους γυναικονίτες, φροντίζοντας τα ανήλικα παιδιά τους. Η έκφραση της σεξουαλικότητάς τους ένα ποινικό αδίκημα, οι θηλυκότητες δεν πρέπει να έχουν σεξουαλικές ορμές και κυρίως να τις δείχνουν και να μιλούν για αυτές.

Πόσες γενιές γυναικών τιμωρήθηκαν και φυλακίστηκαν μέσα σε έναν ιδεατό γάμο, ο οποίος τις όριζε την τεκνοποίηση και την ασχολία με το σπουδαίο νοικοκυριό, που λόγος για μόρφωση, επαγγελματική ζωή και όνειρα. Μια μεγάλη αόρατη ομάδα, χρήσιμη μονάχα για ό,τι όριζε η πατριαρχική διαμόρφωση, χωρίς ύπαρξη προσωπικής πραγμάτωσης. Άλλωστε, όποια γυναίκα πριν δεκαετίες τολμούσε να ζητήσει διαζύγιο χαρακτηριζόταν αμέσως από το κοινωνικό σύνολο ως “ελεύθερα ηθών”.

Νομίζω πως ό,τι και να κάνεις αργά ή γρήγορα θα σου βάλουν, ακόμη και σήμερα αυτή τη ταμπέλα, γιατί ζητάς τα αυτονόητα: να κυνηγάς τα όνειρά σου, να εκφράζεις τη σεξουαλικότητά σου, όποια και να είναι, να λες τι απολαμβάνεις και τι απεχθάνεσαι. Έτσι, κάπως πριν με αποκηρύξουν, επέλεξα να τους αποκηρύξω και διατρανώνω πια με αυτοπεποίθηση πως “μαμά, δεν είμαι κυρία”. Είμαι, απλά μια νέα γυναίκα που έτυχε να τις αρέσουν τα αγόρια, που μπορεί να κυκλοφορήσει με ασιδέρωτα ρούχα και να πηγαίνει εκεί που της επιτάσσει η καρδιά της. Ούτε προσφωνήσεις, ούτε τίτλοι, απλοί άνθρωποι, κοινοί, καθημερινοί και κυρίως υγιείς!

Σημασία δεν έχει εάν είμαστε καλές ή κακές θηλυκότητες, σημασία έχει να ζούμε σύμφωνα με το μέσα μας! Να είμαστε καλά με τη πάρτη μας και να αφήνουμε στην άκρη το παλιό και περιορισμένο και να ζούμε ανοιχτά, με σεβασμό στην προσωπικότητα των άλλων ανθρώπων και ουσιαστική πλήρωση της αυτοδιάθεσης μας.

Όλα τα άλλα είναι ξεπερασμένα και κυρίως κλειστά και στάσιμα και η ζωή κινείται και εξελίσσεται… Γι’ αυτό το λόγο, μαμά πρέπει να σου πω κάτι: “Δεν είμαι κυρία, είμαι απλά η Ειρήνη” και αυτό μου αρκεί!

Leave a Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.