They called me a “bitch”, do I need to worry?

Μιλάμε τόσο πολύ-τουλάχιστον στους δικούς μου κύκλους προσπαθώ- για τις ιδέες του φεμινισμού για το δυναμικό κίνημα του #metoo, αλλά η πραγματικότητα ακόμη βρίσκεται αρκετά μακριά από. αυτές τις ισοτικές απόψεις! Το ξέρετε καλύτερα από εμένα, καθώς το βιώνετε ήδη στις προσωπικές σας ζωές, όποια άτομα λαμβάνονται ως “διαφορετικά” από την επικρατούσα νόρμα!

Έτσι, θα σας διηγηθώ ένα πρόσφατο βίωμα μου, ως ένα μίνι “τεστ” φεμινισμού, μαζευτήκαμε μια ωραία, κατά τα λοιπά και μεγάλη παρέα νέων ατόμων προχθές και κλιμακωτά περάσαμε και στα “καυτά θέματα”, υπό την οπτική της πιθανής αντιπαραθέσεις απόψεων, στο τραπέζι έπεσαν διαδοχικά το ζήτημα της εκδίκασης των γνωστών υποθέσεων στο πανελλήνιο, τα αυξημένα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας και σιγά-σιγά από τα γενικά και απρόσωπα περάσαμε στα ειδικά και προσωποποιημένα, έτσι ουσιαστικά τέθηκε ως θέμα συζήτησης, και εμμέσως ως θέμα διαπραγμάτευσης το “εάν είναι επιτρεπτό για μια γυναίκα να εναλλάσσει ελεύθερα σεξουαλικούς συντρόφους, εάν είναι καλό να στέλνει εικόνες ερωτικού περιεχομένου στο σύντροφό της” και άλλα τέτοια αναχρονιστικά ερωτήματα.

Όταν λοιπόν κατέθεσα την προσωπική μου άποψη ό,τι κακώς ανοίγουμε μια τέτοιου είδους συζήτηση, καθώς δεν παρατηρώ να διαπραγματευόμαστε την προσωπική και κατ’ επέκταση σεξουαλική ελευθερία των ανδρών, οι οποίοι αιώνες τώρα ζουν όπως εκείνοι επιθυμούν και συνάπτουν όταν θέλουν σχέσεις και με όποια και όσα άτομα θέλουν, τότε ήρθε η στιγμή της κλασικής ταμπελοποίησής μου ως “π****ανά” δεν με ενοχλεί και το γράφω με πλήρη συνείδηση, διότι πρώτον πια έχω εξοικειωθεί με το γεγονός ό,τι οι άνθρωποι με κοιτούν υπό γωνία, όταν τους λέω με ποικίλους τρόπους “πως στην προσωπική μου ζωή κάνω ό,τι εγώ θέλω, όπως με ευχαριστεί!” και δεύτερον το θεωρώ τιμητικό χαρακτηρισμό, καθώς για εμένα εξισώνεται με την θεώρηση της ελεύθερης γυναικάς και κατ’ επέκταση υπάρξεως!

Θα σας πάω κάποιους αιώνες πίσω, όταν η Ασπασία από την αρχαία Μίλητο, η γνωστή “εταίρα” της κλασικής Αθήνας, ήταν η πιο μορφωμένη γυναίκα της εποχής της, λόγω της επιμονής του πατέρας της Αξίοχου, ο οποίος την έπαιρνε μαζί του στη φιλοσοφική σχολή, όπου φοιτούσαν μονάχα άνδρες, καθώς τότε η μόρφωση ήταν καθαρά ανδρικό προνόμιο! Η εικοσάχρονη Ασπασία, λοιπόν, έχοντας γνώση: ρητορικής, ιστορίας, μουσικής και χορού, νοίκιασε ένα μικρό οίκημα στην Αθήνα και δίδασκε φιλοσοφία. Παρά τις αντιδράσεις της αθηναϊκής κοινωνίας για την ελευθεριότητα της προσωπικής της ζωής, η ίδια ίδρυσε ένα σχολείο για τα κορίτσια των πλούσιων οικογενειών της Αθήνας. Η ίδια συμμετείχε “δια αντιπροσώπου” στην πολιτική ζωή του τόπου, μέσω της σχέσης της με τον Περικλή. Τον θαυμασμό και την εκτίμηση στο πρόσωπό της είχαν δείξει μεταξύ άλλων ο Σωκράτη, ο Πλάτωνας, ο Φειδίας. Η Ασπασία σε μια εποχή, όπου οι γυναίκες αποτελούσαν μια αόρατη πληθυσμιακή ομάδα, χωρίς δικαιώματα και μηδενική συμμετοχή στην κοινωνική και πολιτική ζωή της Αθήνας, η ίδια τόλμησε να ορθώσει το ανάστημά της και να ζήσει, έτσι όπως εκείνη επιθυμεί! Δεν ήταν και δυστυχώς, εξακολουθεί να είναι δύσκολο για μια σύγχρονη γυναίκα να ζήσει, όπως εκείνη το επιθυμεί και να κάνει ελεύθερα τις επιλογές της! Ακόμη, και σήμερα δεν την βοηθά τόσο το κράτος με τις πολιτικές τους, όσο και οι διαβρωμένες πεποιθήσεις της κοινωνίας!

Κοινώς, ακόμη κόβουμε τα φτερά ως κοινωνία στις γυναίκες, διότι τολμούν να ονειρεύονται, να επιλέγουν τον τρόπο ζωής τους και να λένε “όχι” , όταν εκείνες το επιθυμούν! Τις χαρακτηρίζουμε με διάφορες αρνητικές ταμπέλες, διότι ουσιαστικά δεν τις αγαπάμε ή δεν μας αγαπάμε, διότι εάν τις αγαπούσαμε ή μας αγαπούσαμε θα ήμασταν χαρούμενες και χαρούμενοι για την ελευθερία τους. Αντίθετα, δεν μπορούμε να δεχτούμε ακόμη ως κοινωνία πως υπάρχουν γυναίκες που σπάζουν τα παραδοσιακά μοντέλα, ακόμη κοιτούμε τις γυναίκες αυτές με μισό μάτι…

Leave a Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.