“Είμαι πολυλογού και είμαι καλά!”: Το δικαίωμα ελευθερίας του λόγου.

Δεν γνωρίζω πολλά ούτε από μαύρο, ούτε από άλλου χρώματος χιούμορ! Αυτό που γνωρίζω όμως καλά, διότι το έχω βιώσει είναι απρόσκοπτη προστασία του δικαιώματος στην ελεύθερη έκφραση του ατόμου και δη των γυναικών!

Σήμερα με αφορμή το γνωστό περιστατικό θα προσπαθήσω να αναλύσω τους λόγους που διαχρονικά οι γυναίκες, ως κόρες, σύζυγοι συχνά στερούνταν το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση της άποψης τους, με αποτέλεσμα την φίμωση και τον περιορισμό τους σε κάποιες συγκεκριμένες πτυχές της κοινωνικής ζωής!

Η γλώσσα είναι σημασιολογικά επιφορτισμένη με έννοιες και σημασίες, υπάρχει δηλαδή μια γλώσσα για την γλώσσα, κοινώς μια μεταγλώσσα. Καμία λέξη ή φράση, ακόμη και αστείο δεν είναι αθώα, αντιθέτως είναι επιφορτισμένη με θετικό ή αρνητικό πρόσημο, το οποίο κατά πολύ αντικατοπτρίζει το περιρρέον κοινωνικό σύστημα, με τις φοβίες, τα όρια και τις προκαταλήψεις του. Ως φράση με παραπέμπει στην ιστορία του «κουτσομπολιού», της γνωστής Σίλβια Φεντερίτσι. Αξίζει να αφιερώσετε χρόνο και να διαβάσετε το πολύ γνωστό βιβλίο της “Το κυνήγι των μαγισσών χθες και σήμερα”.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ό,τι η συνήθεια του “κουτσομπολιού και της πολυλογίας” διαχρονικά συνδεόταν με το γυναικείο φύλο! Γιατί άραγε; Πέρα από την κοινοτυπία της σύνδεσης με το γυναικείο φύλο, οφείλουμε να αναλογιστούμε σε βάθος χρόνου την δομή της κοινωνίας από την αρχαία Ελλάδα, οι γυναίκες ήταν αποκλεισμένες στον οίκο, χωρίς δυνατότητα συμμετοχής στα κοινά, στην εκφορά γνώμης. Η ύπαρξη του “γυναικωνίτη” κυριολεκτικά και μεταφορικά παραπέμπει ακριβώς σε αυτόν τον κοινωνικό αποκλεισμό των γυναικών από τον δημόσιο διάλογο και την εκπαίδευση!

Φωτογραφία από https://theharrispoll.com

Το γυναικείο φύλο, ήδη από τα μικράτα του μεγάλωνε σε καθεστώς αποκλεισμού και εγκλωβισμού, ας σκεφτούμε μονάχα από τον προσωπικό μας περίγυρο μεγαλύτερες ή και συνομήλικες μας γυναίκες να μας συμβουλεύουν να πούμε τα πράγματα “διαφορετικά” στους άνδρες, κοινώς να εξασκηθούμε στο μέσο της χειραγώγησης, διότι οι γυναίκες, όντας κοινωνικά και οικονομικά εξαρτημένες από τους άνδρες του σπιτιού τους, έπρεπε να βρουν ένα υπόγειο, έμμεσο τρόπο να επικοινωνήσουν το ίδιο θέμα, χωρίς να ενοχλήσει τον άνδρα ή με τις μικρότερες δυνατόν απώλειες! Ένα μέσο ανελευθερίας, δηλαδή, όταν λοιπόν η φίμωση κυριαρχεί τότε επιστρατεύονται άλλα μέσα!

Η άποψη των γυναικών δεν υφίστατο, καθώς για να είχαν οι γυναίκες άποψη, σημαίνει πως μπορούσαν να εκφραστούν ελεύθερα, να επικοινωνήσουν, απαραίτητα βήματα που εξέλειπαν για αιώνες! Η ελευθερία τους ως μοναδικά πρόσωπα ήταν ανυπόστατη, γεγονός που επηρεάζεσαι και την ύπαρξη του δικαιώματος στην ελευθερία έκφρασης γραπτής ή προφορικής, έτσι όπως θεσπίστηκε στο άρθρο 14 παρ. 1 του Σ.

Το δικαίωμα του άρθρου 14 Σ αποτελεί την κορωνίδα στην ελεύθερη και ακώλυτη άσκηση της προσωπικότητας, (άρθρο 5 παρ.1 Σ), καθώς ο άνθρωπος, ως έλλογο ον, το οποίο αποτελεί μέλος ενός κοινωνικού συστήματος φέρει τη βιολογική και κοινωνική δυνατότητα επικοινωνίας και δη ανεμπόδιστης! Η γλώσσα και κατ’ επέκταση η συνομιλία αποτελούν ήδη από τα πρώιμα χρόνια πρωτεύουσα ανάγκη του ανθρώπου.

Επομένως, όταν μια τόσο θεμελιώδης πτυχή του ανθρώπου βρίσκεται υπό περιορισμό, πως μπορούμε να κάνουμε λόγο για ελεύθερα πρόσωπα;

Φωτογραφία από http://www.icstars.org/

Leave a Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *