Γράφει η Ελένη Καλαϊτζίδη, Bsc Ψυχολόγος Πανεπιστημίου Κρήτης.

Το 2021 έφερε στην δημοσιότητα 14 ονόματα, 14 ιστορίες γυναικών οι οποίες έγιναν γνωστές σε κάθε ελληνικό και όχι μόνο σπίτι. Δεν επέλεξαν οι ίδιες να γίνουν γνωστές, ούτε πρόλαβαν να εκφράσουν  την δική τους εκδοχή. Δεν πρόλαβαν…δεν πρόλαβαν να ζήσουν. Μιλάμε για 14 γυναίκες που έχασαν την ζωή τους από κάποιον άνδρα, μιλάμε για 14 αναγνωρισμένες γυναικοκτονίες  σε λιγότερο από έναν χρόνο. Τα νούμερα τρομάζουν αλλά περισσότερο τρομάζει η σκέψη ότι πολλές ακόμα γυναίκες δεν έγιναν γνωστές αλλά είχαν την ίδια ακριβώς κατάληξη. Ακόμα πιο τρομερή είναι η σκέψη ότι αυτό το λεπτό κάποια γυναίκα κινδυνεύει σε έναν μαρτυρικό θάνατο. Τι σκέψεις άραγε να μας δημιουργούνται στο άκουσμα όλων αυτών; Με σιγουριά μπορούμε να πούμε ότι οι σκέψεις είναι πολλές. Δυστυχώς όμως υπάρχουν διαφορετικές και αντικροούμενες σκέψεις και δεν συμφωνούν όλες στο συμπέρασμα ότι η κακοποίηση αποτελεί μια καταδικαστέα πράξη και ότι η λέξη γυναικοκτονία ευσταθεί. Μερικές από αυτές τις σκέψεις είναι ό,τι “ήθελε και τα έπαθε” ,”κάτι πρέπει να του έκανε”, “δεν το ήθελε”, “ήταν καλό παιδί”, “γιατί άργησε τόσο πολύ να αποκαλύψει την κακοποίηση”, “γιατί να χρησιμοποιήσουμε τον όρο γυναικοκτονία και όχι δολοφονία εφόσον θέλετε να έχουμε ισότητα”. Πολλοί ακόμα πιστεύουν ότι η ισότητα έχει επιτευχθεί. Έχει όντως; Και αν έχει τότε γιατί σχεδόν μέρα γίνεται πρωτοσέλιδη μια νέα υπόθεση κακοποίησης και γυναικοκτονίας και δεν μιλάμε καν για εκείνες που δεν μαθαίνονται ποτέ. 

Σε αυτό το άρθρο θα μιλήσω ως γυναίκα και θα μοιραστώ κάποιες σκέψεις που δυστυχώς έχω πιάσει πολλές φορές τον εαυτό μου να κάνει. 

     Φοβάμαι να κυκλοφορώ μόνη στον δρόμο μετά από κάποια ώρα. Θέλω τόσο πολύ να βγαίνω τα βράδια και να διασκεδάζω αλλά με κουράζει τόσο πολύ η σκέψη του πως θα γυρίσω και αν θα γυρίσω ασφαλής μετά σπίτι μου. Συχνά κρατάω τα κλειδιά στα χέρια μου, τυλίγω το μπουφάν γύρω μου και μιλάω στο τηλέφωνο με κάποιον για να νιώθω ασφάλεια. Κάθε φορά που ακούω ένα αυτοκίνητο να με πλησιάζει και να μειώνει ταχύτητα παγώνω και λέω τώρα θα με αρπάξει. Πολλές φορές θα με προσπεράσουν οδηγοί και θα με λούσουν με υποτιμητικά και ταπεινωτικά σχόλια κάνοντάς με να νιώθω αηδιασμένη, κάνοντας με να νιώθω φθηνή. Άν νιώσω να με ακολουθεί κάποιος, αν νιώσω βήματα να με καταφθάνουν  προσεύχομαι να μην μαγκώσει πάλι η κλειδαριά της εξώπορτάς μου και να προλάβω να μπω πριν να είναι αργά. Έχω ενοχοποιήσει το σώμα μου και δεν φοράω πλέον άνετα το στενό μου κολάν. Φοβάμαι να βγω ραντεβού με κάποιον που μόλις γνώρισα και διστάζω να πάω σπίτι του μήπως έχει βάλει κάποια κρυφή κάμερα και καταγράψει την σεξουαλική μας επαφή. Το αφεντικό στην δουλειά μου μου ζήτησε να ντύνομαι περισσότερο προκλητικά για να προσελκύω πελάτης και κάθε φορά που με βλέπει με κοιτάει χυδαία δεν ξέρω τι να κάνω, νιώθω παγιδευμένη. Στο μπαρ που είχα βγει δεν άφησα το ποτό από το χέρι μου γιατί φοβόμουν μην μου ρίξουν κάτι μέσα. 

Θα μπορούσα να γράφω σελίδες ολόκληρες για το πόσες ανησυχίες και σκέψεις περνούν από το μυαλό μιας γυναίκας. Σε αυτά που ανέφερα νιώθω πως μπορούν να  ταυτιστούν οι περισσότερες και αν και φρικτές σκέψεις δυστυχώς αποτελούν καθημερινότητα μας. Ποια είναι η λύση σε αυτές τις σκέψεις; Μπορούμε εμείς να κάνουμε κάτι πέρα από το να προσέχουμε; Γιατί το δικαίωμα να βγεις το βράδυ και να γυρίσεις σπίτι ακέραιος και χωρίς φόβο, να έχει φύλο, να χωράει διαχωρισμό και αμφισβήτηση. Γιαυτό όταν μιλάμε για γυναικοκτονίες, μιλάμε για ακριβώς αυτές τις σκέψεις. Για σκέψεις που βασίζονται στην ισχύ του ενός φύλου έναντι του άλλου. Την ισχύ που επιδεικνύεται σε όλους τους τομείς, στο φλερτ, στην εργασία, στην οικογένεια, στην σχέση , στον δρόμο. 

Γιατί να φοβάμαι; 

Γιατί να προσπαθώ να κρύψω την θηλυκότητα μου από τα πεινασμένα μάτια που αντικρίζω στον δρόμο;

Γιατί να ενοχοποιούνται ορισμένα ντυσίματα και ρούχα ως αφορμές κακοποιητικών πράξεων. 

Γιατί να ζω μέσα στην καχυποψία; 

Αν ποτέ λοιπόν αναρωτηθείς αν έχει επιτευχθεί η ισότητα ρώτα έναν άνδρα και μια γυναίκα αν κάνουν τις παραπάνω σκέψεις και η απάντηση θα σου δοθεί. 

Ο δρόμος ακόμα είναι μακρύς, αλλά το αποτέλεσμα θα αξίζει. Γιατί όσο υπάρχουν γυναίκες όπως εσύ που διαβάζεις αυτό το άρθρο τότε η διαδρομή κρίνεται αισιόδοξη. Η διαδρομή προς την ισότητα. 

Πηγή Φωτογραφίας: pixabay

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *