Διάβασα πολλές ατομικές και συλλογικές αναρτήσεις για την επίκληση και αναφορά της Εισαγγελικής Εγκυκλίου στον όρο “γυναικοκτονία”, πέρα βέβαια από το επίσης έντονο φαινόμενο της ενδοοικογενειακής βίας. 

Ας πούμε λοιπόν κάποια σύντομα στοιχεία:Η όρος της γυναικοκτονίας εισήχθει το 1976 από την φεμινίστρια και ακτιβίστρια κοινωνιολόγο Diana E. H. Russel, έκτοτε οι κοινωνίες μας έχουν υποστεί βαθειά αλλαγή και εξέλιξη, βλ. 4 Βιομηχανική Επανάσταση, αλλά δυστυχώς στο κομμάτι της ισότητας των φύλων παλεύουμε για τα ίδια αιτήματα (και φέτος η χώρα μας ήρθε “παραδοσιακά” τελευταία στον ευρωπαϊκό δείκτη ισότητας των φύλων) εν έτει 2021 η γνωστή φεμινιστική ρήση, η οποία βέβαια νομικά μεταφράζεται ως το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση του ατόμου, το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση της προσωπικότητας και ίση εφαρμογή της αρχής της ισότητας, “πως τα κορμιά μας, μας ανήκουν” βρίσκεται υπό αμφισβήτηση σε πολλά κράτη ήδη εντός Ε.Ε. βλ. Πολωνία, Ουγγαρία.

Για τη δε Αμερική, ας θυμηθούμε το περιβόητο νόμο σχετικά με το δικαιώμα στην άμβλωση στη Πολιτεία του Τέξας που αυτές τις ημέρες στο Supreme Court δίνεται μια άνιση μάχη να χαρακτηριστεί αντιδημοκρατικός. Παραθέτω μονάχα ένα παράδειγμα από τα πολλά που ταλανίζουν τις θηλυκότητες! Όμως, ας κλείσω τη παρένθεση και ας επανέλθω στη περιβόητη Εισαγγελική Εγκύκλιο που έδωσε χαρά σε πολλές/ους και σε εμένα έδωσε θλίψη!

Η Εισαγγελική Εγκύκλιος αποτελεί έγγραφο για εσωτερική κατανάλωση εντός της δικαστικής λειτουργίας! Δεν αναιρείται φυσικά, η βαρύνουσά του σημασία, όμως δεν αποτελεί και νίκη, διότι η κατοχύρωση, με τη μορφή της αναγνώρισης, στον Π.Κ. του εγκλήματος της γυναικοκτονίας, ως ένα ιδιάζον έγκλημα δεν συνέβη! Αναρωτιέμαι λοιπόν πόσες ακόμη θηλυκότητες πρέπει να θρηνήσουμε για να συμβεί, η αναγνώριση ενός εξειδικευμένου εγκλήματος που υφίσταται στην ελληνική κοινωνία! Πριν, πέσουν να με φάνε, οι διαφωνούντες με την τοποθέτησή μου οφείλει επίσης σε αυτό το σημείο να ξεκαθαρίσω πως δεν πρόκειται για μια μοντερνιά του φεμινιστικού κινήματος, αλλά για μια ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΟΙ ΘΗΛΥΚΟΤΗΤΕΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΕΣ, όταν συναναστρέφονται έναν άνδρα (πρόληψη). 

Πέρα βέβαια από το κομμάτι των πιθανοτήτων που όπως καλύτερα γνωρίζουμε το ποινικό δίκαιο δεν τρέφει ιδιαίτερα σε εκτίμηση, μπορούμε να μιλήσουμε με αριθμούς, δεδομένα και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των εγκλημάτων, τα οποία είναι κοινά! Δεν γνωρίζω κατά πόσο απασχολεί τους αρνητές του όρου, πως πια βλέπουμε τις άτυχες γυναίκες να φεύγουν, να δραπετεύουν από τους κακοποιητές τους, ΣΤΙΓΜΙΑΙΑ, αλλά τελικά να τις βρίσκουν και να τις σκοτώνουν και σας ρωτώ κύριοι, τι είδους έγκλημα είναι αυτό; 

Αρκεί ο χαρακτηρισμός του ως ανθρωποκτονία; Όχι, δεν αρκεί γιατί είναι ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΑ! Η χαρά μου, ποια χαρά δλδ όταν μιλάμε για άδικη θανάτωση θηλυκοτήτων από άνδρες που τις θεωρούσαν και τις θεωρούν προέκταση του εαυτού τους, κάτι σαν περιουσιακό τους στοιχείο, “το αυτοκίνητο και η γυναίκα μου” θα έρθει, όταν έπειτα και από τις συστάσεις του Ο.Η.Ε. θα ανοίξω τον Π.Κ. και θα δω αυτούσια διάταξη σχετικά με το ειδεχθές έγκλημα της Γυναικοκτονίας!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *