Disclaimers: Το παρόν κείμενο πέρα από ότι αποτελεί καθαρά προσωπική οπτική, γράφεται εν είδη παραπόνου και προβληματισμού!

Φιλοξενούμε και θα φιλοξενούμε, κείμενα, σχετικά με το πως οι γυναίκες μπορούν να αντιληφθούν έγκαιρα τη κακοποιητική συμπεριφορά του συντρόφου τους ή ποιες ενδείξεις αποτελούν σήμα (τα γνωστά red flags) για να σταματήσουν να βλέπουν τον εν λόγω άνδρα. Η βία είναι παντού γύρω μας, σε σημείο που συχνά δεν μας ξινίζει, καθότι την έχουμε συνηθίσει με κάποιον τρόπο.

Μπορεί να συζητάμε με τις/ους φίλες/ους τα εκτενή περιστατικά βίας ή να κάνουμε αναρτήσεις, σχόλια στα προφίλ των κοινωνικών μας δικτύων, αλλά σταματούμε εκεί. Κάποια/ος μπορεί να με ρωτήσει “και τι άλλο μπορώ να κάνω;” ‘Τι περνά από το χέρι μου;” Έχεις δίκαιο, θα της/του απαντούσα, η κοινωνία των πολιτών δεν μπορεί να υποκαταστήσει ίδιους τους θεσμούς! Ούτε να καλύψει το κενό της πολιτείας!

Όμως, δεν παύει να συνηθίζει το μάτι μας στη βία, καθώς η έκθεσή μας σε κακοποιητικά περιστατικά είναι μεγάλη από έναν τυχαίο “απλό” καβγά άγνωστων προσώπων για μια θέση πάρκινγκ, μέχρι την άκρατη βία, με περιστατικά έμφυλης κακοποίησης, βιασμών, γυναικοκτονιών. Όλα είναι βία, είτε πρόκειται για λεκτική, συναισθηματική, ψυχολογική, σωματική και σεξουαλική κακοποίηση, αυτό που εναλλάσσεται είναι η διαβάθμιση, η ένταση, η μορφή. Όμως και πάλι δεν παύει να είναι βία…

Όταν διαβάζω για μια νέα υπόθεση γυναικτονίας, βιώνω την ίδια βαθεία ήττα. Προσπαθούμε να εντοπίσουμε το τι πήγε λάθος και πάντα μα πάντα στρέφουμε τη προσοχή μας στο θύμα των περιστατικών! “Θα μπορούσε να είχε φύγει!” “Γιατί δεν έφευγε;” “Καλά, δεν έβλεπε ποιος ήταν;” “Γιατί, της πήρε τόσο καιρό να φύγει;”. Στη πρόσφατη υπόθεση της νεαρής Δώρας στη Ρόδο, η άτυχη γυναίκα όχι μόνον είδε, αλλά και έφυγε, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΓΛΥΤΩΣΕ! Ποιο είναι το κοινωνικό δίδαγμα;

Πως πια γίνεται ορατό στη κοινωνία πως δεν αρκεί οι γυναίκες να λαμβάνουμε κάθε ανθρωπίνως, ακόμη και νομικό μέτρο, μπορούμε για να είμαστε σε εγρήγορση και να προφυλαχτούμε από έναν πιθανό άνδρα-κίνδυνο, αλλά πως ήρθε η ώρα- αν και άργησε κάποιες δεκαετίες- να θέσουμε ανοιχτά και καθαρά στο τραπέζι την ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΩΝ ΑΡΡΕΝΟΠΩΤΗΤΩΝ! Κοινώς, δεν μπορούμε πια οι θηλυκότητες να σηκώνουμε όλο το βάρος της κοινωνίας στις πλάτες μας!

Η ισότητα των φύλων δεν εξαντλείται απλά στην απαγόρευση των διακρίσεων, αλλά στη λήψη μέτρων για την άρση των υφιστάμενων και πολυεπίπεδων ανισοτήτων!

Πιο απλά δεν αρκεί οι θηλυκότητες να διεκδικούμε και να αγωνιζόμαστε για μια ισοτική κοινωνία, θα πρέπει παράλληλα και οι υφιστάμενες και πολλαπλές διακρίσεις να εξαλείφονται και για να γίνει αυτό χρειαζόμαστε συμμάχους τις αρρενωπότητες! Χρειαζόμαστε πέρα από την κάμψη των στερεοτύπων για τα φύλα, τα οποία καλλιεργούνται ήδη από πολύ μικρή ηλικία, μην πω από τότε που βρισκόμαστε στην κοιλιά της μάνας μας, να ανοίξει ο ουσιαστικός διάλογος για την αλλαγή του τρόπου διαπαιδαγώγησης των φύλων, τόσο των παιδιών, όσο και των ενηλίκων(αναφερόμενη στις ενήλικες γενιές)! Ας μην ξεχνάμε το φαινόμενο του revenge porn που κατακλύζει ιδιαίτερα τα ανήλικα άτομα, αλλά και τα ενήλικα!

Δεν γίνεται να διαβάζω ότι “οι γυναίκες οφείλουμε να προσέχουμε ακόμη παραπάνω!”, πόσο άλλο; Σε λίγο για να βγαίνουμε ένα πρώτο ραντεβού θα συνοδευόμαστε από ασφάλεια! “Να έχετε τα μάτια σας ανοιχτά!” “Να είστε σε εγρήγορση!” “Να μην εμπιστεύεστε!”, μήπως θέλετε και να μην ζούμε; Έχετε σκεφτεί τι είδους ζωή-μαρτύριο είναι αυτή για μια θηλυκότητα, η οποία ζει συνεχώς με την πιθανότητα απειλής πάνω από το κεφάλι της;

Ο έρωτας ένα από τα πιο ζωτικά κομμάτια της ζωής μας θέλει αυθορμητισμό, ανεμελιά. Ναι, έστω και ενήλικη ανεμελιά, με το μέτρο και την ωριμότητα, αλλά και πάλι θέλει κάποια ουσιαστικά στοιχεία, που όλο παραδόξως ζητάτε ως κοινωνία να αφαιρεθούν από τις ζωές των θηλυκοτήτων και πάλι! Εμείς, να τριπλοπροσέχουμε και να φυλαγόμαστε από το “κακό”, ενώ οι άνδρες;

Θέλουμε μια ζωή χωρίς φόβο, όχι μια ζωή σε χρυσά κλουβιά και για να επιτευχθεί αυτό, χρειαζόμαστε υγιής αρρενωπότητες!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *