Πριν δυο μήνες περίπου σας έγραφα για τα πρώιμα σημάδια βίας στις σχέσεις και τιτλοφόρησα το άρθρο μου «Δες τα πριν να είναι αργά». Σήμερα και κάθε μέρα όπου βρεθώ κι όπου σταθώ τονίζω αυτά τα σημάδια με όποια γυναίκα συζητάω. Αλλά μετά την (άλλη μια!) δολοφονία της κοπέλας στη Ρόδο στις 22 Σεπτέμβρη με βασανίζει το εξής ενοχικό ερώτημα: Ποιος είπε ότι δεν τα είδαν; Δεν είδε η Ελένη ότι οι δυο τύποι είχαν κακούς σκοπούς και ζήτησε να φύγει απ’ το σπίτι εκείνο το μοιραίο βράδυ; Δεν είδε η Κωνσταντίνα από τη Μακρινίτσα τις ακραίες συμπεριφορές του πρώην άντρα της και ζήτησε διαζύγιο και ασφαλιστικά μέτρα; Δεν είδε η Καρολάιν ότι ο Μπάμπης ήθελε να την έχει κλεισμένη στο χρυσό κλουβί για να την εξουσιάζει και έψαχνε ξενοδοχείο να μείνει; Δεν είδε η Γαρυφαλιά ότι ο «σύντροφος» της ήθελε το κακό της και έβαλε μπρος το αμάξι της να φύγει πριν την οδηγήσει σε έναν γκρεμό της Φολεγάνδρου; Δεν είδε η Δώρα από τη Ρόδο τις κακοποιητικές συμπεριφορές του άντρα που τη σκότωσε εν ψυχρώ και του ζήτησε να χωρίσουν; ΟΛΕΣ ΕΙΔΑΝ ΚΑΤΙ ΚΑΙ ΑΝΤΕΔΡΑΣΑΝ! Αυτό που με τρομάζει όμως είναι ότι δεν ήταν αρκετό… Όλες αυτές οι γυναίκες κυνηγήθηκαν και δολοφονήθηκαν εκδικητικά από τους συντρόφους/συζύγους τους με σε ανύποπτο χρόνο. Κι εγώ ρωτώ: Τι έπρεπε να κάνουν πια;! Χώρισαν, έφυγαν, ζήτησαν βοήθεια, έτρεξαν…Πρέπει να κυκλοφορούμε με αλεξίσφαιρο και μόνιμη συνοδεία πια; Πρέπει να τσεκάρουμε όλες τις γωνίες στην πολυκατοικία μην είναι κανείς κρυμμένος και μας πετάξει καυστικό υγρό; Πρέπει να κοιτάμε πίσω μας μήπως μας ακολουθεί κανείς; Μήπως η ομπρέλα που πρότεινα να ανοίξουμε στις πρώτες ψιχάλες δεν αρκεί γιατί θα πέσουν μετεωρίτες; Γιατί τέτοιο μίσος και μανία με τις γυναίκες; 

Ειλικρινά δεν ξέρω αν τα περιστατικά βίας έχουν αυξηθεί πραγματικά ή αν τώρα τα μαθαίνουμε λόγω των μέσων. Η κατάσταση που βλέπω όμως δεν μπορεί παρά να με κάνει να σκέφτομαι ότι όλα αυτά σχετίζονται με τον τρόπο που ζούμε πια. Η αποξένωση, η συναισθηματική άμβλυνση, η επιδερμικότητα των σχέσεων, το αίσθημα του ανικανοποίητου, η ευκολία με την οποία αποκτούμε σχεδόν τα πάντα πια έχουν υποβαθμίσει εντελώς την αξία της ανθρώπινης ζωής. Οι άλλοι θεωρούνται κτήμα και προϊόν ελέγχου. Το θέμα είναι γιατί αυτοί «οι άλλοι» να είναι πάντα γυναίκες. Όταν ακούω απόψεις του του τύπου «γυρίσαμε στον μεσαίωνα» σκέφτομαι ότι ναι, όντως η αντιμετώπιση των γυναικών είναι μεσαιωνική αλλά για άλλους λόγους πια. «Άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς». Το αποτέλεσμα; Πάλι οι γυναίκες να διώκονται και να δολοφονούνται επειδή τόλμησαν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους. Με βασανίζουν ερωτήματα όπως «Μήπως θα είχε γλιτώσει αν δεν αντιδρούσε;» «Μήπως αν έβρισκε άλλο τρόπο να φύγει, να χωρίσει, να διεκδικήσει το δίκιο της»… Λυπάμαι τόσο πολύ που φτάνω να το σκέφτομαι αυτό. Που πάλι ψάχνω τη λύση απ’ τις γυναίκες αλλά αλήθεια δεν βλέπω φως από την άλλη πλευρά. Δεν βλέπω πως μπορεί αυτό το αντριλίκι να καταπολεμηθεί, πως θα ξεριζωθεί αυτή η μάστιγα του ισχυρού αρσενικού που έχει εξουσία πάνω στους πάντες. Όσο για το ρόλο της πολιτείας σε αυτό…χρειάζομαι μικροσκόπιο για να διακρίνω το νανομετρικό ενδιαφέρον της. Γιατί μετά από τόσα περιστατικά δεν έχει αυστηροποιηθεί ο νόμος και οι ποινές. Γιατί δεν φροντίζουν για τα ασφαλιστικά μέτρα; Γιατί όταν γίνεται μια καταγγελία δεν τους προφυλακίζουν για να κοιμόμαστε ήσυχες; Τόσα πολλά γιατί…

Δεν θέλω σε καμία περίπτωση να αποθαρρύνω τις γυναίκες από το να μιλήσουν για οποιαδήποτε υπόνοια κακοποίησης σαν να μην έχει νόημα. Ούτε να υποτιμήσω την δύναμη τους. Ωστόσο, δεν μπορώ να μην αποδώσω φόρο τιμής σε αυτές τις γυναίκες που «έπεσαν» τολμώντας να αντιδράσουν και να ζήσουν ελεύθερες. Οπότε όταν ξαναρωτήσετε «γιατί δεν έφευγε» αναρωτηθείτε πόσες φορές προσπάθησε και με ποιο τίμημα. 

Κλείνοντας, θα παραφράσω τα λόγια της κυρίας Κούλας, μητέρας της Ελένης Τοπαλούδη, («Να είστε άντρες με μπέσα») και θα πω «Να είστε ΑΝΘΡΩΠΟΙ με μπέσα». Να σέβεστε τον άνθρωπο δίπλα σας. Να αγαπάτε τον εαυτό σας και τους άλλους ακόμα κι αν δεν σας αγάπησε κανείς. Να λύνετε τις διαφορές σας με διάλογο. Να αντιμετωπίζετε τα πράγματα με ψυχραιμία και λογική. Να μάθετε να δέχεστε την κριτική και την απόρριψη, είναι μέσα στην ζωή. Φτάνει πια με το «Όποιο κεφάλι σηκώνεται κόβεται!». 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *