Αυτές τις ημέρες, διαβάσαμε απανωτά άγρια περιστατικά έμφυλης βίας, με τη μορφή της ενδοοικογενειακής βίας και της γυναικοκτονίας.

Αισθάνομαι μουδιασμένη, συζητώ με τους δικούς ανθρώπους, με επιστημόνισσες και επιστήμονες για τα αίτια, τις αφορμές και το τρόπο ανίχνευσης των βίαιων πρακτικών. Δεν ξέρω πια πως μπορούμε να βοηθήσουμε και αν στη πραγματικότητα μπορούμε…

Αυτό το αναφέρω, όχι γιατί είμαι απαισιόδοξη, αλλά γιατί όσο περισσότερο διαβάζω και ασχολούμαι με το ζήτημα, ανακαλύπτω πως πρόκειται για ένα ιδιάζον και περίπλοκο κοινωνικό φαινόμενο. Θα προσπαθήσω να αναλύσω τι εννοώ με την έννοια της περιπλοκότητας:

Αρχικά, ο κύριος παράγοντας του φαινομένου εντοπίζεται στα πρότυπα τοξικής αρρενωπότητας. Δυστυχώς, ακόμη και σήμερα τόσο κατά το στάδιο της ανατροφής των αγοριών, όσο και στη διαπαιδαγώγησή τους προωθείται η αντίληψη πως ο ανδρισμός ισοδυναμεί με σκληρότητα, επιθετικότητα και βιαιότητα «Οι άνδρες δεν κλαίνε.» «Μην κανείς σαν γυναικούλα…», με αποτέλεσμα σε συνδυασμό με τη περιρρέουσα κοινωνική νόρμα τα αγόρια να μην μπορούν να αναπτύξουν υγιή σχέση με την ευαλωτότητα και το συναισθηματικό τους κόσμο. Επιπλέον, ακόμη υπάρχει η φοβία των γονέων για το σεξουαλικό προσανατολισμό των αγοριών τους, γι’ αυτό και για να εξασφαλίσουν πως τα αγόρια τους θα βγουν «άνδρες» -τι είδους άνδρες όμως;- θυσίαζαν τις οποίες κακές ή βίαιες συμπεριφορές τους, ώστε να καλλιεργήσουν μια λανθασμένη μορφή αρρενωπότητας.

Πέρα, όμως από τη καλλιέργεια της κακοποιητικής συμπεριφοράς από τη πλευρά των ανδρών, θα πρέπει να αναφέρουμε και τις λανθασμένες και ανθυγιεινές πεποιθήσεις που έχουν και οι γυναίκες, οι οποίες ίσως τις είχαν και οι μητέρες τους και κάπως έτσι πέρασαν αισθητά ή ανεπαίσθητα στις επόμενες γενιές. «Έλα, μωρέ άνδρας είναι.» «Κάνε υπομονή, θα στρώσει.» «Θα αλλάξει…» «Μην δίνεις σημασία, άνδρας είναι θέλει να εκτονωθεί.». Μαθαίνουμε στις κόρες μας να ανέχονται και να παραμένουν σε κακοποιητικά περιβάλλοντα και σχέσεις. Βαφτίζουμε έρωτα, τη κακοποίηση, τη βιαιότητα και τη βαναυσότητα των ανδρών. Υπάρχει ακόμη μια έντονη ρομαντικοποίηση της βίας, ως έκφανση αρρενωπότητας.

Είναι καλό να καλλιεργήσουμε στα κορίτσια μας, ακόμη περισσότερο την αξία της ανεξαρτησίας τόσο της οικονομικής, όσο και της προσωπικής. Πέρα, δηλαδή, από το βασικό πυλώνα της οικονομικής ανεξαρτησίας, καλλιεργούμε την αξία της αυτοεκτίμησης και αυτούπαρξης, δηλαδή πως δεν παίρνουμε αξία από το αν έχουμε σύντροφο ή όχι, έχουμε αξία γιατί είμαι αυθύπαρκτες υπάρξεις!

Τέλος, ένας άλλος αρνητικός παράγοντας είναι οι κοινωνικές αντιλήψεις. Οι γνωστές ρήσεις του «τι θα πει η κοινωνία» αποτρέπει την αναγνώριση και τη καταγγελία περιστατικών βίας εντός της σχέσης και της οικογένειας. Τόσο οι παθούσες, όσο και μάρτυρες φοβούνται συχνά να προβούν σε καταγγελία στις αρχές, φοβούμενες/οι το κοινωνικό στίγμα. Αντί, η κοινωνία με μια φωνή να στηρίζει και να ενισχύει τις προσπάθειες να απεμπλέκονται οι παθούσες. Οφείλουμε να πούμε ρητά ένα μεγάλο ΟΧΙ στην κακοποίηση και τους κακοποιητές!

Αν κάτι μπορώ να με τα σιγουριάς είναι δώσετε βάση στα πρόωρα σημάδια, πριν να είναι αργά! Προστατέψετε τον εαυτό σας και κυρίως αγαπήσετε τον!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *