Σε μηνιαία συχνότητα μαθαίνουμε και για μια νέα περίπτωση βίας είτε αυτό μεταφράζεται σε περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας και κακοποίησης είτε σε μια ακόμη γυναικοκτονία. Και τι γίνεται με τα ανώνυμα θύματα, με αυτές τις περιπτώσεις που για χίλιους δυο λόγους δεν βλέπουν το φως της δημοσιότητας;

Η κατάσταση βρίσκεται εκτός ελέγχου, τα είχαμε πει και ξαναπεί. Όλες οι φεμινιστικές και γυναικείες ενώσεις είχαν αναφερθεί στην αύξηση των κρουσμάτων ενδοοικογενειακής βίας, στα κακοποιητικά περιστατικά, στις γυναικοκτονίες, μα δυστυχώς η κατάσταση ημέρα με την ημέρα χειροτερεύει. Ζούμε ουσιαστικά στο πετσί μας την υποχώρηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και η κατακρύλα ξεκίνησε με εμάς, τις γυναίκες μιας και η πατριαρχία μας θεωρεί το “αδύναμο φύλο”.

Τα γυναικεία δικαιώματα, το δικαίωμα στην άμβλωση, το δικαίωμα στη μητρότητα και σωρεία άλλων δικαιωμάτων που είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με τη γυναικεία μας φύση και πραγμάτωση τέθηκαν στο κέντρο του ξηλώματος και αναρωτιέμαι γιατί; Παρά την άνθιση του νέο φεμινιστικού κύματος, τα κορίτσια και οι γυναίκες βιώνουν εκεί έξω αναξιοπρεπείς στη καλύτερη των περιπτώσεων καταστάσεις και στη χειρότερη κακοποίηση και θάνατο.

Ναι, ξέρω “δεν είναι όλοι οι άνδρες το ίδιο” και σας ρωτώ, πως αλλάζει την υπάρχουσα κατάσταση αυτή η ρήση; πως μπορείτε να το αποδείξετε, όταν νέες γυναίκες χάνουν τη ζωή τους η μια γιατί τόλμησε να μιλήσει και η άλλη γιατί δεν ήταν “φρόνιμο και καλοκάγαθο” κορίτσι. Για ποια ισότητα μιλάμε και για ποια αξιοπρέπεια;

Είμαστε τελικά κυρίαρχες της ίδιας μας της ζωής και του σώματος μας ή πάντα βάσει των πατριαρχικών ιδεωδών κάποιο αρσενικό, είτε ο πατέρας, αδερφός είτε ο σύντροφος μας έχει την εξουσία και εμείς ζητούμε απλά την άδεια τους; Έχει καμία αξία τελικά η γυναικεία ζωή ή είμαστε απλά ένα σκεύος ηδονής που όταν πια ικανοποιεί τις εκάστοτε ανάγκες της κοινωνίας και του αρσενικού φιμώνεται μια για πάντα δια θανάτου.

Σε ποια ανελεύθερη κοινωνία ακριβώς ζούμε; Με ποια πρότυπα και ποιους κανόνες; Η ωμή δολοφονία δια στραγγαλισμού της Γαρυφαλλίας αποτελεί πέρα από τη σταγόνα που ξεχείλισε το ποτάμι, την ακτινογραφία μιας κοινωνίας που νοσεί. Η νεαρή γυναίκα πήγε για διακοπές και δεν επέστρεψε ποτέ από αυτές!

Διαβάζουμε συνεχώς κείμενα και άρθρα για το φεμινισμό, για τη πατριαρχία, για το φαινόμενο της κακοποίησης, ενώ η πραγματικότητα σκοτώνει τις θηλυκότητες είτε κυριολεκτικά είτε μεταφορικά! Χρησιμοποιώ τον όρο θηλυκότητες για να υπαινιχθώ για τις υπόλοιπες ομάδες που επίσης βιώνουν δυσάρεστα πράγματα και είναι αόρατες για τη πλειοψηφία της κοινωνίας.

Τι θα γίνει επιτέλους; Γέμισε η κοινωνία μας “λεβέντες” που βιάζουν, σκοτώνουν και κακοποιούν. Μετρά καθόλου στη σημερινή κοινωνία η ζωή των θηλυκοτήτων και αν ναι πόσο; Έναν καβγά ή ένα κρεβάτι; Είμαστε υποκείμενα ή αντικείμενα;

Εμείς, ξέρουμε τι είμαστε! Είμαστε υποκείμενα, με δικαιώματα και προσωπικότητα, όσο και να μην βολεύει τη πατριαρχία που μας θέλει αντικείμενα και θύματα. Γι’ αυτό θα σταθούμε άξια, όπως έκαναν και οι μεγαλύτερες γενιές φεμινιστριών στον αγώνα κατά του τέρατος!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *