Έχει κάποιους μήνες που συνεχώς προκύπτουν εγκληματικές πράξεις ενάντια γυναικών και εν γίνει θηλυκοτήτων, από τη πιο μικρή αξιακά κλίμακα αποτίμησης της πράξης, έως και τη πιο επαχθή. Διαβάζω σχόλιο του τύπου ζούμε στη Βολιβία, η κατάσταση είναι επικίνδυνη, η εγκληματικότητα έχει φτάσει άκρα.

Δεν γνωρίζω τα ακριβή στατιστικά στοιχεία, δηλαδή εάν έχουμε αύξηση των εγκλημάτων, σίγουρα έχουμε αύξηση καταγραφής και παραδοχής των πράξεων, πιο απλά τα θύματα μιλούν! Δεν φοβούνται πια το στίγμα ή τα κακώς νοούμενα κοινωνικά στερεότυπα και καταγγέλουν στις αρχές τις κακοποιητικές και εγκληματικές πράξεις!

Ένα είναι βέβαιο μετά το μεγάλο και ισχυρό φεμινιστικό κύμα της δεκαετίας του ΄70 και ΄80, σήμερα παρατηρούμε συνεχόμενη υποχώρηση των γυναικείων δικαιωμάτων. Βρισκόμαστε under pressure -κοινώς στριμωγμένες στη γωνία μας- και όχι μόνο στην Ελλάδα, μα ευρωπαϊκά. Αν δούμε καθημερινά τις ειδήσεις, μαθαίνουμε για νόμους που στερούν τις γυναίκες από το δικαίωμα επιλογής και ελεύθερης πραγμάτωσης ως ανεξάρτητα όντα. Μας λένε με λίγα λόγια, πως το σώμα και περαιτέρω η ζωή μας, δεν μας ανήκει, καθώς μπορεί να αποφασίσει κάποιο άλλο πρόσωπο για εμάς και εμεις να είμαστε απλές θεατές στην ιδία μας την πορεία.

Διαβάζω πως συμβουλεύουν τις νέες γυναίκες -και δικαίως από τη μία- να ενεργοποιήσουν τη κλήση sos στα κινητά τους τηλέφωνα, φόβος, ανησυχία και καθόλου ελεύθερη ανάπτυξη της ύπαρξης. Πως και από που θα μάθουν οι νέες γυναίκες  την έννοια της χειραφέτησης και της ανεξαρτησίας;  Στη γενικευμένη μαυρίλα θα κρατήσω το φωτεινό παράδειγμα της Μελεκ Ιπεκ, μάθαμε από τα μέσα ενημέρωσης ότι έδωσε για τρίτη φορά εισαγωγικές εξετάσεις για να εισαχθεί στο πανεπιστήμιο, στη Μαθηματική Σχολή, είναι το όνειρο ζωής σχολίασε η ίδια «ακόμη και αν δεν περάσω φέτος θα δώσω πάλι του χρόνου».

Ένα όνειρο που διακοπεί βιαίως από τον κακοποιητικό σύζυγο της, όταν η ίδια τον σκότωσε για να σωθεί αυτή και τα παιδιά της από τη βία, τη κακοποίηση και τη ταπείνωση που βίωνε χρόνια από τους συνεχιζόμενους ξυλοδαρμούς και βιασμούς που από το σύζυγο-δυνάστη. Η ίδια δήλωσε στα μέσα ενημέρωσης: «αφήστε τις γυναίκες να διαβάσουν και να σταθούν στα πόδια τους».

Ποτέ δεν είναι αργά για τίποτα, αυτό θέλω να θυμάστε!